In de nieuwste aflevering van Leader of Life de podcast zit Timo Eichholtz aan tafel: coach, auteur, ervaringsspreker en iemand die jarenlang verslaafd was aan alcohol, drugs én medicijnen. Hij is 38 jaar, geboren in Haarlem, en groeide op in een materieel gezien goed gezin. Maar onder de oppervlakte sluimerde al vroeg een leegte die hij decennialang probeerde te vullen met alles wat hem tijdelijk beter liet voelen. Zijn verhaal is er een van pijn, terugval en uiteindelijk écht herstel. Het is een verhaal dat veel verder gaat dan alleen verslaving.
De leegte die al vroeg begon
Timo omschrijft verslaving aan de hand van een krachtige metafoor: een zwart gat dat door het heelal beweegt en alles naar zich toe trekt.
“Ik heb een zwart gat, zo’n leegte, al heel jong in mij. Weet ik nu. En was ik al continu bezig om dingen van buitenaf te zoeken om me beter te voelen. (…) Dus toen de drugs er nog niet waren (de middelen), was het gedrag er al.”
Het begon dus niet direct met middelen, maar met eten, gamen en het zoeken naar aandacht en liefde. Gedragsverslaving lang voordat de drugs in beeld kwamen.
Thuis werd er weinig gepraat over emoties. Zijn boosheid als kind werd niet onderzocht maar gestopt: “Er is nooit gevraagd van: waarom ben je boos? Wat is er aan de hand? Het was altijd van: doe niet zo boos.” Timo benadrukt dat hij zijn ouders hiervoor geen schuld geeft; hij herkent het als een generatiepatroon. Maar het gevolg was dat hij al op jonge leeftijd een masker opvatte.
“Agressie werd voor mij een masker om verdriet niet te voelen. Om die kwetsbaarheid die ik niet heb geleerd om te laten zien. (Mijzelf) Kwetsbaar opstellen vond ik heel eng.”
De vicieuze cirkel van terugval
Zijn zoektocht naar verdoving begon vroeg: rond zijn elfde of twaalfde dronk en blowde hij voor het eerst, wat direct leidde tot een blackout en controleverlies. Wat volgde was een jarenlange spiraal van zware verslaving. Het grillige proces van herstel ging gepaard met meerdere opnames en pijnlijke terugvallen. Timo legt uit dat ‘de bodem raken’ vaak verkeerd wordt begrepen.
“Ik denk wel dat ik een bodem moest bereiken om die wake-up call te krijgen.”
Het stoppen met herstelacties of onverwerkt trauma zorgde er telkens voor dat hij toch weer terugviel. Hij leerde dat een terugval niet het einde van herstel hoeft te zijn, maar een belangrijk signaal.
“Een terugval laat alleen maar zien dat er nog iets anders moet.(…) Of er kwam een nieuwe laag waar weer bepaald trauma werd getriggerd.”
Isolement, zo benadrukt Timo, is gevaarlijk: donkere emoties worden groter als je ermee alleen blijft zitten. Verbinding is het tegengif. Inmiddels is hij coach, ervaringsspreker en schreef hij een autobiografie over zijn herstelproces. Op zijn website timoeichholtz.nl deelt hij zijn verhaal voor iedereen die meer wil lezen of zelf in gesprek wil.
Herstel is mogelijk — voor iedereen
Timo’s boodschap aan het einde van het gesprek is helder: verslaving is een groot probleem in Nederland, maar er zijn ook veel oplossingen. Herstel is echt mogelijk voor iedereen. En voor de mensen om een persoon met een verslaving heen, voegt hij toe, is het essentieel om te leren hoe je grenzen stelt. Codependente patronen vragen net zoveel herstelwerk als de verslaving zelf.
“De naaste is verslaafd aan het zorgen voor. Dus die voelt zich pas goed als het goed gaat met de ander. En dat is ook een hele ongezonde dynamiek. Dus naasten moeten niet eens voor de verslaafde hulp zoeken. (…) Maar ze moeten zelf leren: hoe ga ik grenzen stellen. En vanuit die grenzen ook echt begrenzen. Van tot hier en niet verder.”
Worstel jij of iemand in jouw omgeving met verslaving? Neem contact op met een kliniek of kijk op drugsinfo.nl voor informatie en hulp. De aflevering met Timo Eichholtz is nu te beluisteren via Leader of Life de podcast op je favoriete streamingsdienst.